Nin Concello nin Xunta: O verdadeiro mando de Boiro está na cociña de nosas nais

Logística de ferro e moito «sentidiño» Que non nos veñan con contos de eficiencia empresarial nin MBAs de Harvard. A verdadeira xestión de recursos está nesa muller de Boiro que, despois de botar oito horas na conserveira ou de vir de sachar as miñocas na praia, aínda ten enerxía para preguntarche se comiches. Son as directoras xerais da nosa vida, capaces de organizar unha voda para trescentos ou unha cea de Nadal con catro pesos e que pareza que veu o mismísimo Rei.

A retranca como método educativo No Barbanza non se educa con manuais de psicoloxía moderna, edúcase coa mirada. Unha nai nosa lánzache esa «mirada de raio láser» no medio da rúa Principal e xa sabes que, ou deixas de facer o pailán, ou na casa a «conversa» vai ser das que fan época. Teñen ese máster en ironía fina que te deixa desarmado: «Ti segue así, que vas por moi bo camiño», e ti sabes perfectamente que ese camiño acaba no desastre.

O alicerce que non dobra Desde Cabo de Cruz ata Abanqueiro, as nosas nais son o pegamento que mantén unida esta comarca. Son as que gardan os segredos, as que manteñen a calma cando o mar vén bravo e as que, cun «toma un pouco máis, que te vexo fraco», te curan ata a alma. Hoxe non toca regalarlles unha cafeteira para que sigan traballando, toca recoñecer que sen elas, Boiro sería pouco máis que un montón de pedras fronte ao mar.

Peche de comunidade: Cal é esa frase mítica da túa nai que te pon firme ao momento? Déixaa nos comentarios, queremos facer o «Dicionario da nai boirense».