Menos berros, menos ruído e menos facerse o importante no porto e máis «sentidiño»: o poder das gotiñas de esperanza no Barbanza

A era do postureo e a labazada de realidade Parece que se un non berra no mercado dos martes ou non peta na mesa da taberna, non é ninguén. Estamos afeitos a eses que prometen mares de felicidade mentres nos deixan os billos secos. Pero hoxe, unha persoa da casa (ou «ghicha», que aquí hai moita intelixencia agochada baixo o pano) enviounos un manifesto que é pura resistencia. Di que se chama «Chorritos de Esperanza», e miren, non é o nome dunha orquestra de verbena, é unha labazada con luva branca para os que cren que o tamaño da boca importa máis que a forza da gota.

A muller: o motor que non precisa gasofa O texto que nos chega pon os puntos sobre as iés reivindicando o pequeno, o constante, e sobre todo, o feminino. Mentres os moinantes de quenda se perden en lerias e en ver quen a ten máis grande (a obra pública, enténdase), é o labor paciente, ese que non mete ruído pero que non para nin para coller aire, o que mantén en pé as nosas casas e a nosa comarca. É esa «filtración constante» de ética a que evita que o Barbanza grete de todo polos sumidoiros do egoísmo.

Vencer á rocha por puro cansazo Aquí en Boiro sabemos moito de pedras e de auga. Non busquen promesas desas que leva o vento do norte; busquen esa gota que, por pura teima e dozura, remata por rachar a pedra máis dura. Menos diluvios que o asolagan todo para non arranxar nada, e máis «ghotiñas» das que regan o deserto de valores que temos nalgúns despachos. A ver se aprendemos que para cambiar o mundo non fai falta ser un transatlántico, que ás veces con ser unha gaita ben afinada xa se nota a diferenza.

E ti que opinas? Es dos que cren nas grandes promesas de campaña ou dos que ven a forza nos pequenos xestos do día a día? Déixanos o teu comentario aquí abaixo, que queremos saber se aínda queda alguén con sentidiño.