8-M en Boiro: O día das mulleres que moven o mundo (e o Barbanza tamén)

Nin flores nin bombóns: Respeto e zocos Hoxe é un deses días nos que o calendario se pon morado, pero en Boiro sabemos que a cor de verdade é a do salitre e a da terra. Aquí non nos fan falta moitas lambetadas nin discursos de manual. O que fai falla é recoñecer que, se as nosas mulleres parasen un só segundo, a comarca afundíase máis rápido que unha lancha con buratos. Dende a moza que abre a cafetería de boa mañá ata a avoa que aínda monda as patacas para toda a familia con 90 anos, elas son o motor que non precisa gasoil.

As «ghichas» bravas do mar e da terra Pasear hoxe por Cabo de Cruz ou pola lonxa é entender o que é o 8M sen ler ningún libro. Alí están as mariscadoras, co lombo curtido e a retranca sempre lista, demostrando que para ser brava non fai falta berrar, senón traballar. E que me dicides das que están nas fábricas de conserva, facendo malabares co reloxo para chegar a todo? Esas mulleres son as que de verdade merecen que hoxe lles biquemos por onde pisan, porque levan o peso da casa e do concello ás costas sen pedir permiso nin perdón.

Unha herdanza que vale ouro O mellor de Boiro non son as súas praias (que tamén), senón esa casta de mulleres que non se achican diante de nada. Esa mestura de dozura e xenio que teñen as nosas veciñas é o que mantén viva a esencia do Barbanza. Hoxe non é un día de festa, é un día de orgullo por todas as que abriron camiño cando as cousas estaban negras de verdade e polas que seguen pelexando para que ningunha moza de aquí teña que baixar a cabeza.

Cierre de Comunidad: E ti, cal é esa muller da túa familia ou do teu barrio que é unha auténtica forza da natureza? ¡Cóntanos a súa historia nos comentarios, que hoxe queremos presumir de veciñas!